Czytelnia Serwisu Molosy.pl

Aggga napisał "BOKSER- według miłośników rasy- jest psem niemal idealnym: odważny, cięty, czujny, odporny, pewny siebie. Łatwo się uczy, jest bardzo przywiązany do właściciela, energiczny i raczej przyjacielski.

OSOBOWOŚĆ Boksery zachowały silny instynkt obrony terytorium, dlatego świetnie spisują się jako psy stróżujące. Są również bardzo czułe, chętne do zabawy i wesołe. Boksery bardzo przywiązują się do właściciela i potrzebują bliskiego z nim kontaktu. Niestety mają również skłonności do dominacji, dlatego od początku trzeba z nimi postępować stanowczo. Rozpiera je energia i jak wszystkie psy obrończe chętnie bawią się w gryzienie. Nie są to psy kanapowe. Bokser ma naturę sportowca, chwile szaleństwa przeplatają się u niego z okresami spokoju, ale musi intensywnie się wybiegać. Mimo groźnego wyglądu bokser jest psem bardzo zrównoważonym, który potrafi pokierować wykorzystywać silę w dobrym celu. Bywa jednak czasem bardzo nerwowy. Legendarne jest jego przywiązanie i poświęcenie dla człowieka, którego towarzystwo uwielbia. Jest psem bardzo rodzinnym i pragnie dzielić życie ze swoją ludzką rodziną, a pana mieć na wyłączność. Trudno mu znieść po tym samym dachem inne psy. Uwielbia dzieci i zabawę z nimi. Bardzo lubi też wszelkie pieszczoty.

WYCHOWANIE Bokser szybko się uczy, czego od niego wymagamy. Powinien zrozumieć znaczenie słowa "nie", kiedy jest jeszcze mały. Właściciel musi od początku narzucić mu swoje zdanie, ponieważ ze słodkiego szczeniątka wyrasta bardzo silny, energiczny pies. Jeśli nie podporządkuje się jako szczenię, człowiek nie ma szans wygrać walki o przodownictwo z dorosłym samcem! Wielu właścicieli o tym zapomina. Bokser jest jednak zwierzęciem wrażliwym i więcej można z nim osiągnąć spokojem i konsekwencją niż krzykiem i przemocą. Nowicjuszom poleca się łagodniejszą od psa sukę, którą łatwiej jest wychować. Bokser nie przepada za okazywaniem posłuszeństwa, jest bardzo niezależny, ale właściciel, jeśli dobrze go zna, potrafi psa opanować. Nowicjusze powinni jednak pójść ze swoim bokserem na szkolenie, gdzie nauczy się jak sobie radzić z nadmiarem energii tego impulsywnego molosa. Boksery są doskonałymi kompanami dzieci, jeśli wcześniej zostały dobrze ułożone. rasa ta broni przede wszystkim człowieka, dlatego nie oczekujemy, że powstrzyma złodziei przed okradzeniem naszego domu; boksery są szalenie towarzyskie. Jeśli jednak poczują, że zagrożeni są właściciele, bez wahania będą ich bronić.

AKTYWNOŚĆ Boksery muszą pracować, dla ich własnego dobra. Jeśli mają gdzie wyładować rozpierającą je energię i gdy zapewni im się półtora godziny spaceru, co najmniej dwa razy dziennie, zniosą życie w mieście. Bokser znany jest z wdawania się w walki z innymi psami. Nie zapomnijmy, że wyhodowano te psy właśnie do walk. Ten przyjacielski i nie agresywny pies w przypadku prawdziwego zagrożenia nie ucieka z pola walki, podejmuje ją niemal beż ostrzeżenia. W miarę rozwoju sytuacji coraz bardziej się pobudza.

WYGLĄD Bokser jest psem średniej wielkości, krótkowłosym (o sierści przylegającej do ciała i błyszczącej), krępym, o kwadratowej budowie i mocnym kośćcu. Jego mięśnie są suche, silnie rozwinięte i plastycznie uwidocznione. W ruchu jest żywy, pełen siły i szlachetności. Bokser nie może być ociężały ani niezgrabny, nie może być tez wątłej i zbyt lekkiej budowy. Trudno pomylić boksera z jakimkolwiek psem. Charakterystyczną jego cechą jest głowa. jej wielkość musi zachowywać odpowiednie proporcje w stosunku do ciała, nie może sprawiać wrażenia ani za lekkiej, ani zbyt ciężkiej. Kufa powinna być możliwie szeroka i mocna. Piękny wygląd głowy zależy od proporcji pomiędzy wielkością kufy a mózgoczaszki. Głowa powinna być sucha, bez żadnych fałd. W naturalny sposób fałdy tworzą się jednak na głowie, gdy pies stawia uszy lub, jeżeli ucho nie jest kopiowane, gdy wytęża słuch. Od nasady nosa po obu stronach przebiegają w dół trwale zaznaczone fałdy. Ciemna maska ogranicza się do kufy i musi wyraźnie różnić się od maści głowy, aby część twarzowa nie sprawiała ponurego wrażenia.

PIELĘGNACJA Sierść boksera nie wymaga specjalistycznej pielęgnacji, powinno się go jednak kąpać co najmniej dwa miesiące. Należy utrzymywać w czystości uczy boksera i wycierać oczy. Jeśli pies się ślini, trzeba go tego oduczyć, nie pozwalając żebrać przy stole i podając posiłki tylko w psiej misce.

ZDROWIE Boksery są podatne na liczne choroby: wszelkiego typu nowotwory i alergie, choroby serca, dysplazję. Należy je kupować tylko w dobrych hodowlach. Suki miewają również problemy z porodem naturalnym. Nie żyją zbyt długo (bokser dożywa około 10 lat).

ŻYWIENIE Bokser nie jest specjalnie wymagający, ale zdarzają mu się alergie pokarmowe. Ze wzglądu na niebezpieczeństwo wystąpienia rozszerzenia i skrętu żołądka nie należy podawać psu zbyt dużych posiłków na jeden raz. Lepiej karmić go dwa razy dziennie.

HISTORIA Bokser to rasa niemiecka powstała pod koniec XIX wieku dzięki grupie niemieckich hodowców. Jej korzenie sięgają jednak zamierzchłych czasów, kiedy człowiek polował i walczył z molosami u boku. W czasach starożytnych można znaleźć ślady tych potężnie zbudowanych psów, których- ze wzglądu na ich ostry charakter - używano do walk z bykami i lwami na arenach lub do osaczenia grubego zwierza (niedźwiedzie, tury). Psy te służyły również w armii. Na pradawnych rysunkach i malowidłach znajdziemy potężnego krótkowłosego psa o mocnym kośćcu, szerokiej klatce piersiowej i wyraźnej muskulaturze. Taki właśnie typ psa prezentuje rzeźba kamienna z Perepolis z V wieku przed naszą erą. Jej podobieństwo do współczesnego boksera rzuca się w oczy. Taki sam, jak można wnosić z opisów historycznych, typ psa występował w Grecji jako molos z Egiptu. Wędrówki plemion i coraz dalsza ich ekspansja sprawiły, że molosy znalazły się na terenie Anglii oraz w znacznej części kontynentalnej Europy. Z biegiem lat przekształciły się one w psy stróżujące i przeznaczone do walk. To one właśnie były prawdopodobnie przodkami brytyjskiego mastifa i buldoga, doga de Bordeaux we Francji, a w Niemczech; doga niemieckiego i lżejszego bullenbeissera., którego hodowali myśliwi do polowań. Zadaniem tych psów było złapanie zwierzyny (osaczonej przez psy naganiające) i przytrzymanie jej do przybycia myśliwego. Aby dobrze spełnić swoją funkcję, pies musiał mieć dosyć szeroką kufę z szeroko rozstawionymi zębami. Na rycinach z XVII i XVIII wieku widzimy już częściowo wyrównane psy średniej wielkości o szerokim i głębokim pysku, sylwetce zbliżającej się do kwadratu, włosie krótkim, najczęściej z obciętymi uszami i ogonem. Przycinanie uszu i ogona dyktowane było często praktycznymi względami. W drugiej połowie XIX wieku licznie występujący w Niemczech bullenbeiser zaczął robić karierę jako pies miejski. Stał się ulubionym psem rzeźników, zdobył też popularność aktorów i studentów dzięki swej wesołości, żywemu temperamentowi i wyrazistej mimice. Już wtedy Niemcy zaczęli używać nazwy: boxer lub boxl. Nowoczesny bokser powstał w Niemczech pod koniec XIX wieku. W roku 18887 Georg Alt przywiózł z Francji do Monachium pręgowaną sukę w typie zanikającego już dławiciela brabanckiego i pokrył ją miejscowym bullenbeiserem o nieznanym pochodzeniu. Pochodzący z tego miotu rudo-biały pies Lechners Box został użyty do pokrycia swej matki. To połączenie dało dwie suki: Alts Florę II i Alts Schencken. Z kolei Schencken skojarzona z buldogiem angielskim o imieniu Tom, nieznanego pochodzenia, dała białą Blankę von Angertor. W 1895 roku wpisany został do niemieckiej księgi rodowodowej pierwszy bokser – Mühlbauer`s Flocki, również narodzony z białej suki Alt`s Flora w typie bullenbeisera i buldoga TOMA. W 1896 r powstał Der Deutscher Boxer klub, działają do dziś. Pierwsze boksery były mniejsze niż obecnie, krępe, białe, płowe lub przesiane. Pierwszy niemiecki klub boksera postanowił rozwijać u tej rasy cechy buldoga. Bokserom załagodzono typowy dla bullenbeiserów ostry charakter. Pierwszy oficjalny wzorzec rasy ustanowiono w 1905 r. Wtedy też boksery stały się popularne w Holandii, Szwajcarii i Austrii. We Francji zdobyły uznanie w latach 20. Podczas obu wojen światowych bokserów używano jako psów wojskowych, a zwykli obywatele uprzedzali się do nich z tego powodu. Doprowadziło to niemal do wyginięcia rasy, którą uratowano wysłanie najpiękniejszych egzemplarzy do USA. Po II wojnie światowej europejskie boksery zostały odtworzone dzięki osobnikom urodzonym za oceanem.

NA ŚWIECIE Boksery uznano w latach 20 za psy pracujące, dzięki czemu odniosły wkrótce ogromny sukces w Stanach Zjednoczonych. Po II wojnie światowej bokser wciąż jest bardzo popularny w Niemczech, choć najwięcej psów tej rasy (6tys.) mieszka we Włoszech. Bardzo popularnym jest też w Skandynawii i Wielkiej Brytanii. W Hiszpanii i USA z roku na rok bokserów jest coraz więcej, rodzi się tam ponad 3600 psów tej rasy rocznie.

W POLSCE Pierwsze boksery do Polski dotarły już w latach 20. Po II wojnie światowej pierwszą polską bokserką (zarejestrowaną w 1950 r) była GAPCIA Xaxu. Obecnie w Polsce jest ponad 2500 bokserów, szczyt popularności rasy przypadł w naszym kraju na koniec lat 70. Dziś, dzięki miłośnikom rasy, polskie boksery z powodzeniem konkurują ze swoim krewniakami na światowych wystawach.

DOWÓD OSOBISTY na podstawie wzorca
GRUPA:II FCI (pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy pasterskie), sekcja 2.1 (molosy i psy dogowate podlegające próbom pracy) Podlega próbom pracy. WZROST: 57-63cm pies, 53-59cm suka
WAGA: ponad 30 kg pies( przy wzroście 60cm w kłębie), 25 kg suka( przy wzroście 56cm). WYGLĄD OGÓLNY: pies średniego wzrostu o krótkiej sierści i zwartej budowie ciała oraz mocnych kościach. Ma ruchy żywe i pełen siły. GŁOWA: nadaje bokserowi charakterystyczny wygląd, kufa i czaszka są kwadratowe i proporcjonalnie zbudowane. Kufa jest szeroka i silnie rozwinięta, głowa sucha, czaszka z lekka zaokrąglona, stop dobrze zaznaczony. Wierzchołek nosa szeroki, czarny, z szeroko rozwartymi nozdrzami, znajduje się nieco wyżej od jego nasady. Fafle uzupełniają kształt kufy. Żuchwa wystaje przed szczękę, lekko zakręcając w górę. Obie szczęki szerokie. Zęby są mocne i zdrowe, ustawione i zakrywa wolną przestrzeń utworzoną przez szeroką szczękę dolną. Bokser ma przodozgryz. USZY: wysoko osadzone, niewielkie lub cięte ostro, sterczące. Nie cięte uszy muszą być małe i cienkie w dotyku. Układają się wzdłuż policzków, kiedy pies wypoczywa. OCZY: barwy ciemnobrązowej, nie mogą być ani za małe, ani zbyt wypukłe. Brzegi powiek są ciemne, a spojrzenie energiczne i inteligentne, ale niegroźne. OGON: wysoko osadzony, bywał obcięty i sterczący. SYLWETKA: mocna, zwarta, kwadratowa, o grubych kościach. Grzbiet i zad powinny być krótkie, zwarte, proste i szerokie. Mięsnie dość suche, nieotłuszczone, dobrze rozwinięte. Wysokość klatki piersiowej równa jest połowie wysokości w kłębie. Łapy potężne i proste, zad lekko wcięty. UMASZCZENIE: żółte (od jasnożółtego po ciemnorude), pręgowane(ciemne pręgi na płowym lub brązowym tle). Barwa tła musi wyraźnie kontrastować z barwą pręg. Czarna maska ogranicza się do kufy. Nielicznie białe znaczenia są mile widziane.

SPECJALNOŚCI Pies towarzyszący, obrony i użytkowy, bokser zaliczany jest do grupy psów obrończych. W niektórych krajach boksery wciąż używane są jako psy policyjne i ratownicze. W Polsce podejmowano próby wykorzystania ich do pracy w milicji, ale z powodu ich wrażliwości zrezygnowano z tego. Ostatnio wyszkolone boksery opuściły szkołę milicyjną w Sułkowicach pod koniec lat 60.

Źródło: Brak autora, Pies Przyjaciel Nr 8/2002 "


Zostań Klubowiczem	Start · Tematy Czytelni · Linki www · Profil Klubowicza · Powrót do Serwisu