Czytelnia Serwisu Molosy.pl - Weight pulling - Czy ten sport znajdzie amatorów?

Przełom XX i XXI stulecia to czas, kiedy szczególnie wzrosło zainteresowanie psim sportem. Dzięki wysiłkom kynologów udało się uchronić przed wyginięciem wiele ras psów, teraz należy zapewnić im zajęcie, aby psy te nie utraciły swych zalet użytkowych. Pierwotnie układanie (to chyba bardziej adekwatny wyraz niż "tresura") wiązało się głównie z przygotowaniem psa do wykonywania obowiązków pomocnika człowieka i dotyczyło psów pasterskich, obronnych i myśliwskich. Rasy psów do towarzystwa uczono jedynie podstawowych zasad zachowania czystości i ewentualnie chodzenia na smyczy. Bardziej niezależne w swej pracy były niemal wyłącznie biegające charty, psy cyrkowe i psy używane do walk. Dzisiaj duża część psów, w tym większość psów rodowodowych, pełni przede wszystkim rolę towarzysza rodziny, bez względu na reprezentowaną rasę. Współczesna kynologia rozumie znaczenie zachowania walorów użytkowych i dlatego ważne, aby psy selekcjonowane jako pracujące, nie utraciły swych predyspozycji do pracy na rzecz efektownej urody. W tym celu dla wielu ras przewidziano na wystawach klasę użytkową, a dla zdobycia tytułu interchampiona psy obronne, myśliwskie oraz biegające charty muszą wykazać się posiadaniem certyfikatu użytkowości. Jednak dziś układanie psa to przede wszystkim sport, a czworonożni sojusznicy mają okazję prezentować swoje umiejętności głównie podczas zawodów sportowych, które ostatnio cieszą się coraz większą popularnością, może według zasady, iż "sport jest po religii drugą największą siła narodu".

Coraz popularniejsze dyscypliny sprawnościowe jak agility czy fly-ball, dają zajęcie psom lekkim i zwrotnym, podczas gdy dla czworonogów o dużej masie nie są one raczej wskazane ze względu na ryzyko poważnej kontuzji. Dotychczas trudno było znaleźć pokojowe zatrudnienie dla największych molosów czy terierów typu bull. A właśnie te rasy, aby prezentować się najlepiej, powinny posiadać rozwiniętą muskulaturę i mocny fundament. Należało zatem wymyślić dyscyplinę sportową, która pozwoliłaby masywnym psom bez szkody dla zdrowia rozwijać zarówno ogólną tężyznę fizyczną jak i masę ciała. Biorąc przykład ze sprawdzianów użytkowości koni, postanowiono zatem wymyślić próbę uciągu, od dawna przeprowadzaną jako test hodowlany dla ras pociągowych i wszechstronnie użytkowych, jak nasze konie wielkopolskie i małopolskie. Zdolność psów do ciągnięcia ciężarów od dawna była wykorzystywana zarówno na dalekiej Północy jak i na terenach alpejskich. Próba uciągu jest zarazem testem ogólnej sprawności fizycznej - dobre zwierzę pociągowe ponadto musi mieć szeroką, mocną klatkę piersiową, mocny, dość krótki, dobrze związany grzbiet, muskularny, dobrze kątowany zad i wyjątkowo silne, prawidłowe stawy skokowe. Ważny jest także charakter, pies powinien być zrównoważony i chętnie współpracować z przewodnikiem.
W roku 1984 w Ameryce Północnej powstało towarzystwo mające na celu uporządkowanie reguł oraz organizację zawodów w przeciąganiu ciężarów dla psów - International Weight Pull Association (IWPA). IWPA głosi, że przygotowanie psów do zawodów sprzyja ich dobrej kondycji fizycznej i przyczynia się do rozwijania użytkowego charakteru poszczególnych ras.
Regulamin zawodów w przeciąganiu ciężarów jest bardzo prosty, a ich organizacja niezbyt kłopotliwa. Zawody mogą odbywać się zarówno na otwartej przestrzeni, jak i pod dachem, na śniegu, na trawie, a w hali na wykładzinie dywanowej. Ring oddzielony od widzów barierką ma wymiary 20 x 30 stóp (6.096 x 9.144 m). Psy kolejno zaprzęga się do specjalnie obciążonego wózka, który porusza się na kołach (w okresie zimowym na otwartej przestrzeni koła zastępują płozy). Ciężar wózka zostaje wliczony do obciążenia, a jego konstrukcja powinna być sztywna, z luźno kręcącymi się kołami o rozstawie 30- 48 cali (76.2- 121.92 cm). Do zaprzęgnięcia psa używa się nylonowej liny w kształcie litery Y szerszą stroną umocowanej do wózka, podczas gdy pojedyncza lina przymocowana jest do psiej uprzęży.
Na znak sędziego psi zawodnik zachęcany przez przewodnika powinien zacząć ciągnąć wózek, przy czym przewodnik musi znajdować się za linią startu, a dotknięcie psa jest karane dyskwalifikacją. Zachęcać psa do pracy może jedynie przewodnik, zaś ingerencja osób trzecich może również spowodować dyskwalifikację. W razie uszkodzenia sprzętu każdy startujący ma prawo do dodatkowej próby, podobnie jak w przypadku falstartu, jednak po dwóch kolejnych falstartach następuje dyskwalifikacja. Regulamin mówi, że pies musi przeciągnąć wózek na dystansie 16 stóp (ok. 4.88 m.) w czasie do 1 minuty, a w przypadku jednakowego ciężaru liczy się lepszy czas.
Aby pies wystartował w zawodach, musi zostać dopuszczony przez lekarza weterynarii. Obowiązuje bezwzględny zakaz startów dla szczennych suk, psów młodszych niż 12 miesięcy i starszych niż 12 lat. Poza tym dopuszczone są wszystkie psy bez względu na przynależność rasową, lecz podobnie jak w boksie i w ludzkim podnoszeniu ciężarów obowiązuje podział na kategorie wagowe, których jest sześć.

1. do 35 funtów (15,89 kg) - max. Obciążenie początkowe 200 funtów (90,8kg)
2. 36-60 funtów (27,64 kg) - max. Obciążenie początkowe 400 funtów (181,6kg)
3. 61-80 funtów (36,32 kg) - max. Obciążenie początkowe 450 funtów (204,3kg)
4. 81-100 funtów (45,4 kg) - max. Obciążenie początkowe 500 funtów (227,0 kg)
5. 101-120 funtów (54,48 kg) - max. Obciążenie początkowe 550 funtów (249,7 kg)
6. 121 funtów i więcej - max. Obciążenie początkowe 600 funtów (272,4 kg)

Przed wejściem na ring pies musi być oficjalnie zważony, a jego wagę zaokrągla się w dół.
We wszystkich zawodach pies zdobywa punkty, które następnie liczą się do krajowego rankingu: 5 punktów za pierwsze miejsce, 3 za drugie, 1 punkt za trzecie. Ponadto pies otrzymuje 1 punkt za każdego pokonanego psa w swojej kategorii wagowej. Zawodnik, który kończy zawody jako ostatni w swej wadze, otrzymuje nagrodę pocieszenia: 1/2 punktu. Przewiduje się też tytuły robocze, za przeciągnięcie ciężaru będącego wielokrotnością wagi ciała.
Na razie zawody IWPA odbywają się przede wszystkim w USA i Kanadzie, jednak ostatnio zainteresowanie sportem rośnie także i w Europie, szczególnie w Skandynawii. Podobne zawody odbywają się także w Australii, gdzie jednak obowiązuje nieco odmienny regulamin. Dość kontrowersyjną sprawą jest trening psów do udziału w zawodach. Zdaniem niektórych można go zaczynać po ukończeniu przez psa roku, inni, w tym lekarze weterynarii, są zdania, że pies powinien mieć ukończone 18 miesięcy i zakończony proces kostnienia. co można stwierdzić za pomocą badań lekarskich. Pracę należy zaczynać od ciągnięcia lekkich klocków drewna lub opon, starając się rozwijać w psie chęć do ciągnienia - początkowo należy ciągnąć klocek razem z nim. Zaczyna się od 2-3 prób i stopniowo zwiększa obciążenie, pamiętając jednak, aby przynajmniej w początkowym okresie, pies nie musiał ruszać z miejsca nadmiernego ciężaru może spowodować to nie tylko problemy zdrowotne, ale i odebrać zwierzęciu chęć do pracy.
Do zawodów weight pulling zasadniczo dopuszczone są wszystkie rasy psów i na równych prawach psy nierasowe. Jednak szczególnie spektakularne są zmagania dużych molosów i psów górskich (mastify, dogi de Bordeaux, bernardyny, owczarki kaukaskie, berneńskie psy pasterskie itp.), które są w stanie ruszyć z miejsca największy ciężar. Poza molosami, w zawodach ciągnienia dobrze spisują się jeszcze teriery (szczególnie typu buli) i psy ras północnych. W Polsce nieśmiałe próby zorganizowania zawodów weight pulling miały miejsce podczas specjalistycznych wystaw terierów typu bull, jednak, choć doceniono walory widowiskowe nowej dyscypliny, jak dotąd nikt nie zajął się poważniej organizacją imprez tego typu. Miejmy jednak nadzieje, że weight pulling wkrótce znajdzie u nas operatywnego sponsora. Zawody są łatwe do przygotowania - największy problem stanowi skonstruowanie wózka, jednak przy odrobinie umiejętności można przygotować go nawet w domowych warunkach. Próby mogą stanowić atrakcję wystaw kynologicznych, podobnie jak bardzo już popularne zawody agility, które z roku na rok zyskują coraz więcej zwolenników i uczestników. Teraz także i właściciele cięższych ras mogliby sięgnąć po konkursowe laury, nie ograniczając się do roli widzów.

Źródło: Małgorzata Caprari, "Weight pulling - Czy ten sport znajdzie amatorów?" Magazyn ZKwP PIES, Nr 6 (302) 2003


Zostań Klubowiczem	Start · Tematy Czytelni · Linki www · Profil Klubowicza · Powrót do Serwisu